zondag 23 mei 2010

Vers van de pers...

Weer een week voorbij,...en wat is hij voorbij gevlogen!

HET DOOPFEEST!
Vorige zondag was het het doopsfeest in het dorp. 6 van onze meisjes en 12 andere van het dorp stonden in midden van de belangstelling, want zij werden die dag gedoopt. Maar ook het splinternieuwe doopbad had veel belangstelling gekregen :-). Het beloofde een prachtig traditioneel burkinees feest te worden, en dat was het ook! Heel het dorp kwam bijeen. Pasteur Pierre had de eer om de meisjes te dopen. Hij legden hen uit dat ze in het bad gingen ondergedompeld worden,...waar de meisjes natuurlijk veel schrik voor hadden, want voor hen was het de eerste keer, helemaal onder water. Je kunt je je wel al inbeelden dat dat vaak grappige tafferelen gaf ;-) ....soms kwamen ze half dood terug boven omdat ze hebben proberen te ademen ONDER WATER. Hahaha... En daarna was natuurlijk het groot dans- en eetfeest! Ik heb ervan genoten. ...Oh ja... ik heb die hele middag ook met een babytje op mijn rug gelopen ( de moeder was wat ziekjes). Dat is pas genieten! Zo'n draagdoek is echt een aanrader.

SAVE THE ANIMALS
Ik heb vaak het gevoel dat naast de vele NGO's voor mensen, evenveel NGO's zouden moeten bestaan voor dieren, zeker hier in Burkina. Respect voor dieren is ver te zoeken. Misschien wel een beetje begrijpelijk vermits ze zelf zo weinig eten hebben,...maar er zijn toch grenzen!
Tegenwoordig woon ik al in een echte dierentuin. En onze nieuwste aanwinst is een klein zielig arm uitgehongerd katje dat de jongens hebben meegenomen van ergens in de wijk.

Super lief dier,...maar wat heb ik er al problemen mee gehad!
Ten eerste zijn de vrouwen doodsbang dat het katje een ziekte heeft, waaraan ze gaan sterven. Om 6 uur s'morgens werd ik uit mijn bed geroepen met luid gegil " IK GA STERVEN! De kat heeft me gebeten,...Ik vermoord die kat!" Alle vrouwen natuurlijk in volle paniek. Ik natuurlijk ook, want ik wou absoluut niet dat het katje iets ging overkomen,...dus ik loop in mijn ondergoed heel het project af, opzoek naar die kat,...om ze dan te verstoppen in mijn hut. Tsssss... Geloof me, het heeft me heel wat tijd gekost om de vrouwen te overtuigen dat de kat niet ziek is.

Ten tweede heeft dat arme uitgehongerd dier ervoor gezorgd voor een van mijn grootste ruzies hier op het project. De jongetjes hadden namelijk gevraagd voor wat eten voor het poesje. Ik gaf ze wat sardinetjes (dat de hond ook elke dag krijgt) waarop Aidou ( de oudste straatjongen,16jaar) zegt dat ik dat eerder moest geven aan hen, dan aan dat stom dier... en nog geen twee seconden later shot hij dat arme dier over de muur van Pan Bila. Ik was RAZEND!! Ik wou hem wel een mep verkopen! Op een zeker niveau kan ik hem wel begrijpen, maar de jongens op het project hebben echt niks te kort...krijgen eten, scholing, kleren,... dus zo'n reactie moeten we echt niet van hem pikken. De directie was er ook helemaal niet blij en heeft hem een allerlaatste waarschuwing gegeven, bovendien moet hij zorgen voor de kat.

Vandaag was het ook weer zo'n memorabel 'kat' moment. De jongetjes kwamen naar mij, met de vraag dat ik de kat wou kopen... Kun je dat nu geloven? Ik help hun met soms hun katje wat eten te geven, en nu zou ik ze daarvoor ook nog eens moeten betalen. Het was zo grappig, om hun reactie te zien, toen ik hen uitlegde waarom dit niet kan, en dat het geen vorm is van respect. Maar ik moet toegeven...het zijn ondernemende ventjes.

OP BEZOEK

Woensdag ben ik op bezoek gegaan bij Marieke, een klasgenoot van mij. Zij leeft hier bij de familie van haar burkinese vriend. Het was super om nog eens even bij te kletsen. Samen zijn we naar een lokale dansles gegaan...'Akrobatisch afrikaanse dans'....wat een sfeer! Zeker voor herhaling vatbaar. (ik was kappot na 10 minuten).
Ook donderdag ben ik op bezoek gegaan bij een klasgenoot. Martine werkt in Koudougou in een NGO over landbouw, en dat wou ik natuurlijk eens gaan bezoeken. Echt een tof project. Super interessant hoe ze bijvoorbeeld er voor zorgen dat dorpjes zonder water, toch aan landbouw kunnen doen. Zeker niet altijd gemakkelijk, meer dan eens moet ze terug gaan naar de dorpen om ze weer eens aan te moedigen, en uitleg te geven met tekeningen...want lezen, dat kunnen ze natuurlijk niet. En die schat van een klasgenoot, heeft me zelfs haar laptop gegeven!!! Te lief! En wat een goedje, de copu heeft wel 6uur baterij...heerlijk voor Pan Bila.

FEEST FEEST en nog eens FEEST

Jawel!! Groot nieuws! Brussels Airlines heeft een kantoor geopend in Ouaga, en alle belgen waren uitgenodigd voor de opening. Met een stevige pint en een hapje in de hand, kon de avond niet meer stuk.

En gisteren, gisteren, oohh gisteren! Wat heb ik genoten van gisteren. Vrienden hadden me meegenomen naar een feestje in midden van het park... niks te zien op de weg, door een donker steegje ...om dan een zalige danstent te zien VOL vrijwilligers van Amerika en Europa. ZALIG! Wat had ik de westerse feestjes/muziek gemist. Er waren zelfs coctails... Afrikaanse feestjes zijn de max, maar na 5 maanden is zo'n westers feestje meer dan welkom.


Groetjes
XXX

vrijdag 14 mei 2010

It's Burkina baby!!

Hey vriendjes! Hoe gaat het met jullie? Weer veel te lang geleden dat ik heb geschreven op mijn blog,...dus bij deze maak ik het even goed.
Het is zo'n 6 weken geleden,...6 weken die ultra vermoeiend waren, zeer intens, veel pech gehad...MAAR ZO DE MOEITE! De velen ups and downs van deze afgelopen weken kan mijn enthousiasme over deze stage niet onderdrukken... het is zo geweldig. Alleen al bij het gedacht dat ik binnen 7 weken deze plaats moet verlaten, maakt me misselijk en triest...maar wie weet wat me daarna nog allemaal te wachten staat ;-).

Maar goed, wat wil ik jullie nog allemaal vertellen? Oh ja, misschien eerst de 10 tallen 'pechs'...
Het is niet te geloven, maar ALLES gaat hier kappot. Al mijn kleren zijn gescheurd, spelletjes stuk, elke week breekt er wel iets aan de brommer (platte band in middle of nowhere, licht gesprongen,...), gsm batterij kappot,....en ten slotte MIJN COMPUTER! Wat een ramp,...vindt hier maar iemand om zo'n ding te maken en bovendien stonden al mijn foto's, films en documenten erop. Gelukkig heb ik nog wat kenissen in de internationale school die me kunnen helpen....en waarschijnlijk krijg ik hem wel terug aan de praat (met al mijn gegevens). Let's hope!!!
Ook de diefstallen zijn nog niet gestopt. Deze keer heeft hij toegeslagen overdag en heeft hij mijn geld uit mijn portefeuille gestolen... We hebben nu wel een goede vermoeden wie het is...betrappen is nu de boodschap (wss met vals geld)!
Ook vorig weekend heeft het noodlot weer zwaar toegeslagen. Eén van mijn geliefde pupies is verdwenen! Zeer vreemd, hij verlaat de koer bijna nooit. Na uren zoeken, samen met de jongens, nog steeds niks gevonden. De kans is zeer groot dat hij is opgegeten door de dorpelingen... De mensen hier kunnen namelijk nooit vlees eten,....vlees is zeer kostbaar voor hun,...en als ze dan zo'n hondje zien verdwalen...gooien zij die maar al te graag in de kookpot. Begrijp me niet verkeerd....ik vind dit verschrikkelijk, maar als je de mensen hier op straat ziet, kun je het misschien nog begrijpen.

Maar anderzijds waren er ook VELE zalige momenten hier in Burkina! De vele slaappartijen, etentjes, feestjes bij vrienden en Pan Bila, culturele uitstapjes,.....

Het project loopt ook nog altijd steeds goed. Deze maand ben ik begonnen aan een heleboel nieuwe activiteiten. Ik ben onderandere begonnen met het uitkiezen van 30 kinderen van 6 jaar die gratis naar de Pan Bila school mogen. Heel wat werk! Eerst en vooral moet ik de families één voor één interviewen; hoeveel geld dat ze hebben, aan wat ze het besteden, waar ze wonen, gezinsituatie,... Daarna ga ik hen bezoeken aan huis. Na ongeveer 1 maand, moet ik de 30 armste gezinnen eruit kiezen, die het meeste hulp nodig hebben. Het is een zeer harde opdracht maar zzooo leerrijk en leuk. Ik ben al zoveel 'vreemde' verhalen tegengekomen...bv een man met 4 vrouwen en 16 kinderen (ook wel een zware opdracht om deze gezinsituatie te snappen); of wel kom je ook wel vaker tegen dat een gezin zorgt voor de kinderen van de vaders' broer,...en bovendien is alles in Mooré. Wel een ideaal excuus om eens goed te gaan rondkijken in de arme huisjes en de cultuur beter te kunnen begrijpen.

Ook heb ik mogen meewerken met het project van Nikita en Laura. Zij wouden een speelzaaltje maken in het grote hospitaal van Ouagadougou. Na heel wat overleg hebben ze groen licht gekregen van de hoofdverpleegster om een zaaltje te gebruiken in de afdeling van Le CREN; hier zitten de kindjes die een langere tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor bijvoorbeeld ondervoeding ( Zeer zielig!!). Vorige week zijn we verf gaan kopen en eraan begonnen! Leuke kleuren gebruikt, tekeningen gemaakt en daarna speelgoed gaan kopen. Het zaaltje is GEWELDIG en de moeders waren ook zeer blij! De officieele opening was een succes...nu hopen dat het project lukt (want je zou ervan verschieten hoeveel goede projecten hier mislukken). Binnen een maandje ga ik zeker nog eens kijken, maar ik heb er goed oog in...

Ook zijn er vrijwilligers van Leuven die in Mali zitten een weekendje afgekomen... Het was super. Met 3 brommekes zijn we naar de zoo van de president gereden (zo'n 1u 30 van Ouaga)... leeuwen, struisvogels, nijlpaarden,...in de mooie natuur van Afrika. Wat wil je nog meer?

Gisteren was het ook wel één van mijn top momenten. Gaan zwemmen met de jongens! Jawel! Samen met Nikita, Michael en Laura hebben we de jongens van mijn project getrakteerd in een dagje uit aan het zwembad van de amerikaanse ambassade. Het was een hele onderneming. Ten eerste heb ik toestemming moeten vragen aan het zwembad, dan ben ik zwembroekjes gaan zoeken en ten slotte heb ik ze met VEEL zeep 3 keer gewassen voor dat ze mee mochten. Maar je moest ze is zien!!! Zo fier, zo blij. De avond voordien had ik het hun verteld, hun blijdschap was niet te stoppen. Ze zijn direct begonnen aan het wassen van hun mooiste kleren, en de volgende ochtend stonden ze voor mijn deur klaar om 6uur s'ochtends. AUW! Om 9u was het zover... voor alle jongens was het de eerste keer zwemmen. Wel tientallen vragen hebben ze gesteld. Toen we aankwamen stonden ze 10 minuten stokstijf te kijken naar het water... en ééntje vroeg zelfs mijn fototoestel om het water te fotograferen (om later te kunnen tonen aan zijn familie). Zo schattig! Na 15 minuutjes waterwenning waren ze niet meer te stoppen, een paar gingen direct al in het diep, andere gingen duiken en andere namen veilig de zwemband mee... het was een dag om nooit te vergeten,...en ik denk zeker ook niet voor hen...

Deze zondag worden 6 meisjes van mijn project gedoopt. Ze hebben zich bekeerd tot protestanten...een groot evenement want al reeds een week zijn ze bezig met hun kapsel EN natuurlijk wordt het 'doopbad' gebouwd (met een week vertraging).

Binnenkort (na mijn stage) vertrek ik naar Mali voor een paar dagjes. Volgens de vele gidsen en reizigers,...de mooiste streek van West-Afrika (en de foto's bewijzen geen tegendeel :-) Ik ben is benieuwd...

Voila, bij deze terug een hele update. Tot zeer binnenkort!
Dikke kus

Julie

dinsdag 6 april 2010

Collages!




Posted by Picasa

VANALLES!




NAZARRRAAA BONNJJOOUUURRR!!!
Het leventje als Nazara in Nioko 2 gaat ondertussen rustig verder. Als ik s'ochtends eten ga halen voor de hondjes zijn er altijd een paar kids die gek worden van het feit dat een 'nazara' dicht bij hen staat. Sommige kunnen wel een half uur volhouden met het zinnetje 'nazara bonjour...cava?'...of anderen strijden om een handje... Deze middag ben ik met zijn allen gaan tekenen....zo schattig. Meesten wisten niet eens hoe ze een potlood moesten vasthouden...ik wil binnenkort een muur verven ...misschien kunnen zij mij helpen ;-)
Nadien ga ik meestal naar de bureau, paseer ik reuze camions die overladen zijn, 100den fietsers en vele mototen met wel 10 tallen levende geiten of kippen op die elk zo hard mekkeren dat je er soms echt wel misselijk van wordt.
S' avonds en in het weekend ga ik meestal naar Ouaga om iets leuks te doen met een paar zalige vriendinnetjes (Nikita en Laura, bij deze zijn jullie vereeuwigd! ;-) en vrienden. Ik moet wel zeggen dat dit de Burkinese ervaring wel veel vergemakkelijkt...even kunnen lachen met de situaties, filosoferen over de vele culturen en godsdiensten of op avondtuur gaan ;-)... één van onze favoriete sporten zou ik zo zeggen; 'rechts-links' hebben we het genoemd. Gewoon rijden en kijken waar we uitkomen...
Nikita en Laura werken in het grote Ouaga ziekenhuis. Wat zij allemaal meemaken kunnen velen van ons niet geloven. De regel in het algemeen is 'eerst betalen, dan verzorging' en vermits betalen vaak een probleem is..weet je wat de gevolgen zijn. Ook kwamen ze overlaatst een vrouw tegen die opzoek was naar haar baby...ze vroegen aan een andere verpleegster waar het kindje was... zij zei dat het al twee weken dood was maar dat niemand iets kon zeggen voor dat 'de wijzere ouderen' het hadden gezegd tegen de moeder. Dus bleef iedereen aan de mama maar zeggen ' uw kindje ligt onder de zuurstofflessen'. Posted by Picasa
Erin, een amerikaans vriendinnetje is vorige week vertrokken. Zij had bij haar gastgezin een afscheidsfeestje gegeven...super in zo'n burkinees huis en later volgde natuurlijk een feestje in een afrikaanse dansbar.
Pasen hebben we gevierd bij Catherine en haar burkinese vriend....Met een gezonde mengeling van Nazara's en burkinezen kon de avond niet meer stuk.
Ook had ne andere vriend van ons een brunch gegeven voor pasen....ik had het gevoel dat alle nazara's van burkina er waren...zeer vreemd! Maar wat een heerlijke brunch...belgische wafels, pannekoeken, fruitsla....Hmmmm wat had ik dit gemist.
DOUCHE!
Jawel, je hoort het goed....gedaan met stinken, emmertjes over je gooien en rennen naar het zwembad om een goede douche te nemen... PAN BILA heeft een DOUCHE! Zzeer welkom want hot season is begonnen!!! + 45°! Het is nu echt aan het opwarmen!! Deze nacht ben ik uit pure miserie onder de douche gaan staan met mijn nachtkledij aan...vermits de honden het ook niet meer zien zitten...heb ik ze ermee onder genomen ;-)!

VANALLES!




EEN DIEF!!!
Jawel! Ik word nog steeds belaagd door een dief. Zaterdag heeft hij voor de 4e keer toegslagen. Ik was naar een optreden gaan kijken in het frans cultureel centrum, naar een schitterende cirkusartiest.... terwijl er iemand in mijn hutje, alles overhoop heeft gehaald om maar iets van geld te vinden.
Wat een ravage! Ik was er echt niet goed van...gelukkig had ik van Noel 2 dagen geleden een kluis gekregen en had ik het geld erin gelegd. Het is een kluis met twee sleutels. 1 sleutel hield ik altijd bij... en de andere had ik verstopt in het strooien dak...Je geloofd het nooit, MAAR hij heeft de sleutel gevonden!! Wat een domper!! Gelukkig kan hij nog steeds niet in.
Maar gisteren avond heeft het noodlot weer toegeslagen...deze keer was ik nog maar 5 minuten weg om samen met de jongens naar de voetbal te gaan kijken, en er stond een vreemde voor mijn deur! Het probleem normaal gezien is dat de meiden mijn huisje niet zien in het donker (want er is geen elektriciteit) maar deze keer brande het gasvuurtje dus iemand van de vrouwen heeft alarm kunnen slaan! met allen zijn we naar mijn hut gelopen, met stokken, pillampen, stenen,.... maar juist te laat! Nu is het zeker!!! het is iemand die me spioneerd en de sleutel heeft van mijn hutje. Ik moet zeggen...niet echt mijn tofste ervaring hier in Burkina. Maar vermits ik vrij weinig waardevolle spullen hier heb, kan ik ze bijna altijd meenemen. ... Het stomme is natuurlijk dat je niet weet wie het is. Iemand van project? Iemand van de wijk? Ik ken de dorpelingen al vrij goed,...en weet dat als ik s'avonds aangevallen zou worden, waarschijnlijk voor me zouden opkomen (deden ze al bij een klein accidentje). Maar om een dief onder hun te vinden is te moeilijk. In ieder geval is het iemand die einde raad is,... want op diefstal staan hier zooo grote straffen, dat je wel gek moet zijn om het te doen in een centrum met 40 man.
De meisjes zijn natuurlijk in alle staten...;en willen niet meer dat ik daar slaap. Hij kan je wel vermoorden' roepen ze allemaal! (Geen nood;part of the culture ;-) ze overdrijven vaak) Nu slaapt er altijd een meisje dicht in mijn buurt om alarm te slaan...laten we hopen dat de dief snel gevangen wordt.
kusjes
XXX
Posted by Picasa

Kermis




EEN ECHTE LEUVENSE BURKINESE KERMIS!!
Vorige donderdag was het zo ver! 1 april! De jaarlijkse uitstap van de CAP kids (Children aid program). 300 kids stonden te popellen op een dag amusement... het zou een kermis moeten worden...en de mensen die me een beetje kennen weten dat ik niks liever doe dan zo'n dag organiseren! Dus greep ik deze dag met beide handen vast.
Het was echter wel een uitdaging om zo'n dag mogelijk te maken in Burkina. We moesten namelijk rekening houden met de vele cultuurverschillen, de favoriete spelen van de burkinezen, het vinden van materiaal (!!!) , vinden van extra hulp animatoren en rekening houden met het burkinese klimaat ( drinken? schaduw?) en beperkingen (geen waterspelen, voedselspelen).
De voorbereiding heeft wel 3 weken in beslag genomen. Eerst spelen uitvinden, praktische regelingen treffen, transport Ouaga kids regelen, materiaal zoeken (wat een uitdaging....maar uiteindelijk vind je alles wel) en alles overleggen met het personeel. Niet altijd even simpel ;-) Ten eerste bots je vaak op cultuurverschillen. Veranderingen hier in Burkina liggen namelijk gevoelig...het zinnetje "pas notre habitude" is wel meerdere keren gevallen en wil eigenlijk het zelfde zeggen als "je moogt op uwe kop gaan staan, maar we veranderen niet". Gelukkig wou de directie ook grondige veranderingen en hebben we vele ideeën kunnen doorduwen. (achteraf waren ze wel zeer gelukkig)
Ten tweede is het best grappig om te zien dat onze meest simpele spelletjes hier niet gekend zijn... bv bowlen heb ik lang mogen uitleggen of hoe je verf moet mengen om bv groen te krijgen. Best wel grappig.
Gelukkig waren de kids rapper weg met de spelletjes en was het een waar succes! Zowel kermisspelletjes (zoals ringgooien, schieten, blikken omverwerpen), vlaamsespelen (joebakken, petanque,..), sportactiviteiten (parcour d'obstacle, zakkenlopen,...), salle de créativité (kettingen maken van rietjes, schaduwtekenen,...), laboratorium, papier/sneeuwspelen, café, pottenbakker,... waren voorzien.
Ook hebben we aan sensibilisatie gedaan. Bijvoorbeeld na de wc moesten de kids hun handen wassen (kraantje gemaakt van een conserveblik), op het einde moesten ze de papiertjes oprapen (want vuil is het hier wel) en hebben we een heel fietsparcour opgezet met verkeersborden om de kids (eerst en vooral te leren fietsen en) de verkeersregels te leren.
Op het einde moesten de 4 teams strijden in een echte formule 1 kermiskoers. Zalig spannend! Met hun zelfgemaakte wagens moesten ze strijden voor een zak snoep...en team blauw heeft gewonnen!
Wegens groot succes willen we het op het einde van jaar overdoen,...maar deze keer voor alle wijkkids van Nioko 2 :-)
Posted by Picasa



Posted by Picasa

Kermis!




Posted by Picasa

Kerm!s!




Posted by Picasa

Kermis Pan Bila! Het was geweldig!




Posted by Picasa

vrijdag 19 maart 2010

cultuurverschil? welk cultuurverschil? ;-)

Beste vriendjes,

Hoe is het met jullie? Hoop dat alles goed is en dat 'la belgique' rap mag opwarmen. Hier is het nog altijd heel leuk, ook al waren de voorbije weken weer zeer vermoeiend.... Veel gebeurd en weer enkele levenservaringen rijker!

Zoals jullie weten is mijn moeder en zus een weekje op bezoek gekomen. Echt super dat ze mijn project hebben kunnen zien en dat we even in de mooie natuur van Burkina konden reizen. Ik denk wel dat ze zijn verschoten van de armoede hier in Burkina EN de warmte. Ook al had ik ze een beetje voorbereid, het is toch anders om het in levendelijve te ervaren.
Door hun bezoek is het me ook duidelijk geworden hoe hard ik hier al veranderd ben in deze korte periode.... standaarden zijn verruimd, zelfstandigheid, denkwijze, kijk naar ontwikkeling en godsdienst, mijn lichaamswarmte ...;-)Maar daarvoor doe je het toch??

Vorige vrijdag zijn mijn twee medehuisgenootjes/vrijwilligers naar huis gegaan (mis jullie). Even geen westerse wereld meer waar ik me af en toe kan verschuilen...nee...nu is het de burkinese cultuur die me helemaal omhelsd.
Nu pas besef ik hoe hard onze kijk op de wereld verschilt, het lijken soms wel twee totaal verschillende werelden die elkaar maar niet kunnen/willen begrijpen (voor de vdsers onder jullie...blauwland/geelland bestaat!!!) ... Ik heb dit op de harde wijze moeten ervaren:
Namelijk, vorige week is er ingebroken in de vrijwilligerskeuken. Mijn geliefde mnm's, belgische chocolade, kaasjes, ....alles weg! Vermits diit al de tweede keer is (en het personeel verlof had) heeft de directie ( belgen) besloten om de huisjes te doorzoeken en de hele groep te sanctioneren...allleeennn maar TO mogen ze nog eten! Natuurlijk was iedereen boos en konden ze mijn rol in alles maar niet begrijpen. Voor hun was ik de gene die hun dit aandeed. Nachten lang hebben ze gebeden, veel geklaagd en de jongens wijgerde om hun taakje te doen "water pompen". De situatie bleef maar duren,.... sancties werden erger (geen tv, appelsien,....) maar toch kreeg ik er maar geen verandering in. Ik voelde me precies de bose non op een katholieke school die alles moest controleren en kordaat zijn,...ook al wil ik gewoon een leuke mede huisgenoot zijn. Einde raad ben ik met heel wat burkinese medewerkers gaan praten. Met open mond heb ik geluisterd naar hun wijze van aanpak, hun denkwijze over de situatie... Zij zouden het helemaal niet zo direct aangepakt hebben als de directie deed,...maar op een typische afrikaanse wijze hebben ogelost. (zeer lang conversaties, godsdienstig,;.... als je het wil weten vertel ik het je nog wel eens)...
Na een paar uurtjes had ik terug water en was alles weer veel rustiger op het project...

Oh ja, gisteren hebben we iemand op het terrein betrapt, maar is kunnen ontsnappen! Een heleboel heisa voor niks dus...alluwel ik nu wel moet slapen met gesloten deur....en het is ZOOOOO WAAARRRMMM!!!!

Over levenslessen gesproken, ik weet wel nog een leuke....:-)
Wat doe je als een meisje al enkele uren zeer zware weeen heeft...en je hebt geen vervoer voor haar?
JUIST! je brengt ze met je brommer naar het ziekenhuis hehe...een ware gebeurtenis!
Er was geen andere uitweg dan mamoe (de mama) achter op mijn brommer te nemen en Aidou (jongen van 15) te laten mee rijden met de verzorgster achterop. Eerst moesten we nog alle spulletjes bijeen zoeken (+- 30 min), en dan wachte ons een 10 km lange trip naar het ziekenhuis...bubbelweg en een bolle rug (want ik was bang om het kindje te pletten als ik stopte). Vermits mamoe misselijk was had ik afgesproken met haar dat ze moest roepen als ze wou stoppen. Drie stops later(om te kotsen) en een tankbeurt (waar we geen voorrang kregen) kwamen we aan op het ziekenhuis (waar ik niet direct binnen mocht vermits de bewaker naar de wc was). HELP!! ..Mijn rok was kletsnat! Water gebroken...enkele uren later was de baby geboren....een mooi jongetje!

Op dit moment is er nog een meisje hoog zwanger....na een uurtje discussie heb ik het toch kunnen uitleggen dat ze alles moest klaarleggen en dat we best altijd benzine in de brommer hebben;

Voor de rest gaat het gewone leventje hier verder...vroeg opstaan, water pompen, micro-kredieten uitgeven, kleren verkopen, huisbezoek gaan, grote kermis organiseren, financieen regellen,.... en in de vrije tijd met vrienden gaan eten, zwemmen, dansen, uitstapjes (naar Nazinga), cinema of naar dansoptredes gaan.

Wie weet ga ik volgende week een paar danslessen volgen...ik hou jullie op de hoogte!!

Kusjjjeeesss
Julie

vrijdag 26 februari 2010

Eventjes dieper in de broesse

Ey hey!

Ik wil jullie al eventjes super hard bedanken voor al jullie steun en bijdragen voor de poppetjes. Het is al een waar succes!! ... Maar er mogen er natuurlijk altijd nog bij komen ;-)
Bij deze BEDANKT!!

Wat ik jullie ook nog wou vertellen is mijn belevenissen van vorig weekend. Samen met Liesbeth (medevrijwilligster) en Marieke (meisje van mijn school ) ben ik naar Mergue geweest. Gepakt met bergen vol moed en een overlevingspakket zijn we vertrokken naar Zorgho met de bus, waar de chauffeur van de burgemeester ons stond op te wachten.
Wat een uitzicht!! Er gaat niks boven rijden op het platteland en genieten van het prachtige landschap (de typisch mossi huisjes, het rode landschap, de vlakte, dieren,...)
Na een uurtje kwamen we aan in Mergue.
Mergue is een zeer sympathiek klein dorpje in midden van de Burkinese broesse, zo'n uurtje van de verharde weg. We mochten verblijven bij de burgemeester, die maar al te fier zijn dorpje aan ons voorstelde. Een rondtrip (met de burgemeester als gids) maakte het al snel duidelijk wat dit dorpje zo bijzonder maakt...
Met de hulp van een grote missiepost van paters en zusters en financieele hulp van Noord-Zuid West-Vlaanderen zijn ze er in geslaagd om in de droge vlakte een leefbaar dorpje te maken.
Er zijn verschillende waterputten beschikbaar, akkers (de droogte maakt dit wel niet altijd gemakkelijk, 4 maanden/jaar hebben ze eten), een pracht van een kerk (ongelofelijk!), mooi klooster (nonnetjes die weeskids verzorgen, micro-kredieten uitgeven), een school (gefinancieerd door West-Vlaandere, jawel!) en binnenkort zelfs elektriciteit (lobbying bij de staat brengt dan toch iets op).
Wat een pracht mensen daar! Geleid door hun geloof proberen ze het beste van te maken.
Zo'n intelligente en gastvrije paters!! Echte wereldreizigers die de problemen in Burkina maar al te goed kennen. Eéntje van hen was vroeger André. De nonkel van Liesbeth (mijn mede-vrijwilligster). Volgens de verhalen van de paters, een zeer begeesterende man die zeer veel goeds heeft gedaan in hun communitie. 15 jaar heeft hij gewoond in Mergue (en de banden tussen west-Vlaandere- Burkina aangemaakt). Drie jaar geleden is hij daar gestorven.... maar lang niet vergeten!
Zondag hebben we daar dan ook een mis mogen meemaken. Eventje nostalgie voor mij, ... zelfs de liedjes herkende ik van vroeger ...met een afrikaanse toets natuurlijk ;-)

Dit weekend komt de mama en de zus...ik ben is benieuwd wat ze van burkina gaan vinden... Warm, dat is zeker ( +-45°)!

Groetjes
XXX

vrijdag 19 februari 2010

Wij hebben je hulp nodig!!



































Liefste vriendjes/familie


Burkina heeft jullie hulp nodig!...en wel zo....

Help Pan Bila (en mij) door één van onze zelfgemaakte (WC)POPJES te kopen....Ze zijn leuk, tof, praktisch en je helpt er vele hulpbehoevende burkineze families mee die het geld hard kunnen gebruiken! Deze popjes worden door de verstoten zwangere vrouwen die bij mij op het centrum verblijven zelf gemaakt. De vrouwen zijn echt geweldig (ik kan het weten!) en verdienen een extra steuntje in de rug.
Vermits de verkoop van popjes hier zeer moeilijk verloopt( vermits de mensen hier in het algemeen te arm zijn) dacht ik om de goedheid van de belgen eens te testen ;-)
Ik verzeker het jullie dat de opbrengst voor de volle 100% terug gaat naar het centrum en de arme gezinnen uit het dorp (door voedsel bedeling en onderwijs). Ik ben overtuigd van dit ongelofelijk project en wil jullie daarom allen overtuigen om mee in dit project te stappen en een popje te kopen. Spreek jullie friends, ouders, kids aan en steun Pan Bila!!


PRIJS? 5 euro

HOE? door een overschrijving te doen naar mijn bankrekening (Julie Van Steenkiste) en in de mededeling je naam en aantal popjes te vermelden. Zo kan ik op het einde van mijn verblijf de hele bestelling mee naar belgie nemen. ( Of voor de snelle onder jullie, kan ik ze laten meegeven door de mama) Banknr: 001- 3665279-16


Zijn jullie nog niet helemaal overtuigd of wil je gewoon iets meer weten over het Pan Bila project, ga dan maar eens kiijken op: panbila.wordpress.com/pan-bila/ of julieinburkinafaso.blogspot.com


Groetjes , dikke kus en bedankt voor jullie steun!

Julie