vrijdag 14 mei 2010

It's Burkina baby!!

Hey vriendjes! Hoe gaat het met jullie? Weer veel te lang geleden dat ik heb geschreven op mijn blog,...dus bij deze maak ik het even goed.
Het is zo'n 6 weken geleden,...6 weken die ultra vermoeiend waren, zeer intens, veel pech gehad...MAAR ZO DE MOEITE! De velen ups and downs van deze afgelopen weken kan mijn enthousiasme over deze stage niet onderdrukken... het is zo geweldig. Alleen al bij het gedacht dat ik binnen 7 weken deze plaats moet verlaten, maakt me misselijk en triest...maar wie weet wat me daarna nog allemaal te wachten staat ;-).

Maar goed, wat wil ik jullie nog allemaal vertellen? Oh ja, misschien eerst de 10 tallen 'pechs'...
Het is niet te geloven, maar ALLES gaat hier kappot. Al mijn kleren zijn gescheurd, spelletjes stuk, elke week breekt er wel iets aan de brommer (platte band in middle of nowhere, licht gesprongen,...), gsm batterij kappot,....en ten slotte MIJN COMPUTER! Wat een ramp,...vindt hier maar iemand om zo'n ding te maken en bovendien stonden al mijn foto's, films en documenten erop. Gelukkig heb ik nog wat kenissen in de internationale school die me kunnen helpen....en waarschijnlijk krijg ik hem wel terug aan de praat (met al mijn gegevens). Let's hope!!!
Ook de diefstallen zijn nog niet gestopt. Deze keer heeft hij toegeslagen overdag en heeft hij mijn geld uit mijn portefeuille gestolen... We hebben nu wel een goede vermoeden wie het is...betrappen is nu de boodschap (wss met vals geld)!
Ook vorig weekend heeft het noodlot weer zwaar toegeslagen. Eén van mijn geliefde pupies is verdwenen! Zeer vreemd, hij verlaat de koer bijna nooit. Na uren zoeken, samen met de jongens, nog steeds niks gevonden. De kans is zeer groot dat hij is opgegeten door de dorpelingen... De mensen hier kunnen namelijk nooit vlees eten,....vlees is zeer kostbaar voor hun,...en als ze dan zo'n hondje zien verdwalen...gooien zij die maar al te graag in de kookpot. Begrijp me niet verkeerd....ik vind dit verschrikkelijk, maar als je de mensen hier op straat ziet, kun je het misschien nog begrijpen.

Maar anderzijds waren er ook VELE zalige momenten hier in Burkina! De vele slaappartijen, etentjes, feestjes bij vrienden en Pan Bila, culturele uitstapjes,.....

Het project loopt ook nog altijd steeds goed. Deze maand ben ik begonnen aan een heleboel nieuwe activiteiten. Ik ben onderandere begonnen met het uitkiezen van 30 kinderen van 6 jaar die gratis naar de Pan Bila school mogen. Heel wat werk! Eerst en vooral moet ik de families één voor één interviewen; hoeveel geld dat ze hebben, aan wat ze het besteden, waar ze wonen, gezinsituatie,... Daarna ga ik hen bezoeken aan huis. Na ongeveer 1 maand, moet ik de 30 armste gezinnen eruit kiezen, die het meeste hulp nodig hebben. Het is een zeer harde opdracht maar zzooo leerrijk en leuk. Ik ben al zoveel 'vreemde' verhalen tegengekomen...bv een man met 4 vrouwen en 16 kinderen (ook wel een zware opdracht om deze gezinsituatie te snappen); of wel kom je ook wel vaker tegen dat een gezin zorgt voor de kinderen van de vaders' broer,...en bovendien is alles in Mooré. Wel een ideaal excuus om eens goed te gaan rondkijken in de arme huisjes en de cultuur beter te kunnen begrijpen.

Ook heb ik mogen meewerken met het project van Nikita en Laura. Zij wouden een speelzaaltje maken in het grote hospitaal van Ouagadougou. Na heel wat overleg hebben ze groen licht gekregen van de hoofdverpleegster om een zaaltje te gebruiken in de afdeling van Le CREN; hier zitten de kindjes die een langere tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor bijvoorbeeld ondervoeding ( Zeer zielig!!). Vorige week zijn we verf gaan kopen en eraan begonnen! Leuke kleuren gebruikt, tekeningen gemaakt en daarna speelgoed gaan kopen. Het zaaltje is GEWELDIG en de moeders waren ook zeer blij! De officieele opening was een succes...nu hopen dat het project lukt (want je zou ervan verschieten hoeveel goede projecten hier mislukken). Binnen een maandje ga ik zeker nog eens kijken, maar ik heb er goed oog in...

Ook zijn er vrijwilligers van Leuven die in Mali zitten een weekendje afgekomen... Het was super. Met 3 brommekes zijn we naar de zoo van de president gereden (zo'n 1u 30 van Ouaga)... leeuwen, struisvogels, nijlpaarden,...in de mooie natuur van Afrika. Wat wil je nog meer?

Gisteren was het ook wel één van mijn top momenten. Gaan zwemmen met de jongens! Jawel! Samen met Nikita, Michael en Laura hebben we de jongens van mijn project getrakteerd in een dagje uit aan het zwembad van de amerikaanse ambassade. Het was een hele onderneming. Ten eerste heb ik toestemming moeten vragen aan het zwembad, dan ben ik zwembroekjes gaan zoeken en ten slotte heb ik ze met VEEL zeep 3 keer gewassen voor dat ze mee mochten. Maar je moest ze is zien!!! Zo fier, zo blij. De avond voordien had ik het hun verteld, hun blijdschap was niet te stoppen. Ze zijn direct begonnen aan het wassen van hun mooiste kleren, en de volgende ochtend stonden ze voor mijn deur klaar om 6uur s'ochtends. AUW! Om 9u was het zover... voor alle jongens was het de eerste keer zwemmen. Wel tientallen vragen hebben ze gesteld. Toen we aankwamen stonden ze 10 minuten stokstijf te kijken naar het water... en ééntje vroeg zelfs mijn fototoestel om het water te fotograferen (om later te kunnen tonen aan zijn familie). Zo schattig! Na 15 minuutjes waterwenning waren ze niet meer te stoppen, een paar gingen direct al in het diep, andere gingen duiken en andere namen veilig de zwemband mee... het was een dag om nooit te vergeten,...en ik denk zeker ook niet voor hen...

Deze zondag worden 6 meisjes van mijn project gedoopt. Ze hebben zich bekeerd tot protestanten...een groot evenement want al reeds een week zijn ze bezig met hun kapsel EN natuurlijk wordt het 'doopbad' gebouwd (met een week vertraging).

Binnenkort (na mijn stage) vertrek ik naar Mali voor een paar dagjes. Volgens de vele gidsen en reizigers,...de mooiste streek van West-Afrika (en de foto's bewijzen geen tegendeel :-) Ik ben is benieuwd...

Voila, bij deze terug een hele update. Tot zeer binnenkort!
Dikke kus

Julie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten