Weer een week voorbij,...en wat is hij voorbij gevlogen!
HET DOOPFEEST!
Vorige zondag was het het doopsfeest in het dorp. 6 van onze meisjes en 12 andere van het dorp stonden in midden van de belangstelling, want zij werden die dag gedoopt. Maar ook het splinternieuwe doopbad had veel belangstelling gekregen :-). Het beloofde een prachtig traditioneel burkinees feest te worden, en dat was het ook! Heel het dorp kwam bijeen. Pasteur Pierre had de eer om de meisjes te dopen. Hij legden hen uit dat ze in het bad gingen ondergedompeld worden,...waar de meisjes natuurlijk veel schrik voor hadden, want voor hen was het de eerste keer, helemaal onder water. Je kunt je je wel al inbeelden dat dat vaak grappige tafferelen gaf ;-) ....soms kwamen ze half dood terug boven omdat ze hebben proberen te ademen ONDER WATER. Hahaha... En daarna was natuurlijk het groot dans- en eetfeest! Ik heb ervan genoten. ...Oh ja... ik heb die hele middag ook met een babytje op mijn rug gelopen ( de moeder was wat ziekjes). Dat is pas genieten! Zo'n draagdoek is echt een aanrader.
SAVE THE ANIMALS
Ik heb vaak het gevoel dat naast de vele NGO's voor mensen, evenveel NGO's zouden moeten bestaan voor dieren, zeker hier in Burkina. Respect voor dieren is ver te zoeken. Misschien wel een beetje begrijpelijk vermits ze zelf zo weinig eten hebben,...maar er zijn toch grenzen!
Tegenwoordig woon ik al in een echte dierentuin. En onze nieuwste aanwinst is een klein zielig arm uitgehongerd katje dat de jongens hebben meegenomen van ergens in de wijk.
Super lief dier,...maar wat heb ik er al problemen mee gehad!
Ten eerste zijn de vrouwen doodsbang dat het katje een ziekte heeft, waaraan ze gaan sterven. Om 6 uur s'morgens werd ik uit mijn bed geroepen met luid gegil " IK GA STERVEN! De kat heeft me gebeten,...Ik vermoord die kat!" Alle vrouwen natuurlijk in volle paniek. Ik natuurlijk ook, want ik wou absoluut niet dat het katje iets ging overkomen,...dus ik loop in mijn ondergoed heel het project af, opzoek naar die kat,...om ze dan te verstoppen in mijn hut. Tsssss... Geloof me, het heeft me heel wat tijd gekost om de vrouwen te overtuigen dat de kat niet ziek is.
Ten tweede heeft dat arme uitgehongerd dier ervoor gezorgd voor een van mijn grootste ruzies hier op het project. De jongetjes hadden namelijk gevraagd voor wat eten voor het poesje. Ik gaf ze wat sardinetjes (dat de hond ook elke dag krijgt) waarop Aidou ( de oudste straatjongen,16jaar) zegt dat ik dat eerder moest geven aan hen, dan aan dat stom dier... en nog geen twee seconden later shot hij dat arme dier over de muur van Pan Bila. Ik was RAZEND!! Ik wou hem wel een mep verkopen! Op een zeker niveau kan ik hem wel begrijpen, maar de jongens op het project hebben echt niks te kort...krijgen eten, scholing, kleren,... dus zo'n reactie moeten we echt niet van hem pikken. De directie was er ook helemaal niet blij en heeft hem een allerlaatste waarschuwing gegeven, bovendien moet hij zorgen voor de kat.
Vandaag was het ook weer zo'n memorabel 'kat' moment. De jongetjes kwamen naar mij, met de vraag dat ik de kat wou kopen... Kun je dat nu geloven? Ik help hun met soms hun katje wat eten te geven, en nu zou ik ze daarvoor ook nog eens moeten betalen. Het was zo grappig, om hun reactie te zien, toen ik hen uitlegde waarom dit niet kan, en dat het geen vorm is van respect. Maar ik moet toegeven...het zijn ondernemende ventjes.
OP BEZOEK
Woensdag ben ik op bezoek gegaan bij Marieke, een klasgenoot van mij. Zij leeft hier bij de familie van haar burkinese vriend. Het was super om nog eens even bij te kletsen. Samen zijn we naar een lokale dansles gegaan...'Akrobatisch afrikaanse dans'....wat een sfeer! Zeker voor herhaling vatbaar. (ik was kappot na 10 minuten).
Ook donderdag ben ik op bezoek gegaan bij een klasgenoot. Martine werkt in Koudougou in een NGO over landbouw, en dat wou ik natuurlijk eens gaan bezoeken. Echt een tof project. Super interessant hoe ze bijvoorbeeld er voor zorgen dat dorpjes zonder water, toch aan landbouw kunnen doen. Zeker niet altijd gemakkelijk, meer dan eens moet ze terug gaan naar de dorpen om ze weer eens aan te moedigen, en uitleg te geven met tekeningen...want lezen, dat kunnen ze natuurlijk niet. En die schat van een klasgenoot, heeft me zelfs haar laptop gegeven!!! Te lief! En wat een goedje, de copu heeft wel 6uur baterij...heerlijk voor Pan Bila.
FEEST FEEST en nog eens FEEST
Jawel!! Groot nieuws! Brussels Airlines heeft een kantoor geopend in Ouaga, en alle belgen waren uitgenodigd voor de opening. Met een stevige pint en een hapje in de hand, kon de avond niet meer stuk.
En gisteren, gisteren, oohh gisteren! Wat heb ik genoten van gisteren. Vrienden hadden me meegenomen naar een feestje in midden van het park... niks te zien op de weg, door een donker steegje ...om dan een zalige danstent te zien VOL vrijwilligers van Amerika en Europa. ZALIG! Wat had ik de westerse feestjes/muziek gemist. Er waren zelfs coctails... Afrikaanse feestjes zijn de max, maar na 5 maanden is zo'n westers feestje meer dan welkom.
Groetjes
XXX
zondag 23 mei 2010
vrijdag 14 mei 2010
It's Burkina baby!!
Hey vriendjes! Hoe gaat het met jullie? Weer veel te lang geleden dat ik heb geschreven op mijn blog,...dus bij deze maak ik het even goed.
Het is zo'n 6 weken geleden,...6 weken die ultra vermoeiend waren, zeer intens, veel pech gehad...MAAR ZO DE MOEITE! De velen ups and downs van deze afgelopen weken kan mijn enthousiasme over deze stage niet onderdrukken... het is zo geweldig. Alleen al bij het gedacht dat ik binnen 7 weken deze plaats moet verlaten, maakt me misselijk en triest...maar wie weet wat me daarna nog allemaal te wachten staat ;-).
Maar goed, wat wil ik jullie nog allemaal vertellen? Oh ja, misschien eerst de 10 tallen 'pechs'...
Het is niet te geloven, maar ALLES gaat hier kappot. Al mijn kleren zijn gescheurd, spelletjes stuk, elke week breekt er wel iets aan de brommer (platte band in middle of nowhere, licht gesprongen,...), gsm batterij kappot,....en ten slotte MIJN COMPUTER! Wat een ramp,...vindt hier maar iemand om zo'n ding te maken en bovendien stonden al mijn foto's, films en documenten erop. Gelukkig heb ik nog wat kenissen in de internationale school die me kunnen helpen....en waarschijnlijk krijg ik hem wel terug aan de praat (met al mijn gegevens). Let's hope!!!
Ook de diefstallen zijn nog niet gestopt. Deze keer heeft hij toegeslagen overdag en heeft hij mijn geld uit mijn portefeuille gestolen... We hebben nu wel een goede vermoeden wie het is...betrappen is nu de boodschap (wss met vals geld)!
Ook vorig weekend heeft het noodlot weer zwaar toegeslagen. Eén van mijn geliefde pupies is verdwenen! Zeer vreemd, hij verlaat de koer bijna nooit. Na uren zoeken, samen met de jongens, nog steeds niks gevonden. De kans is zeer groot dat hij is opgegeten door de dorpelingen... De mensen hier kunnen namelijk nooit vlees eten,....vlees is zeer kostbaar voor hun,...en als ze dan zo'n hondje zien verdwalen...gooien zij die maar al te graag in de kookpot. Begrijp me niet verkeerd....ik vind dit verschrikkelijk, maar als je de mensen hier op straat ziet, kun je het misschien nog begrijpen.
Maar anderzijds waren er ook VELE zalige momenten hier in Burkina! De vele slaappartijen, etentjes, feestjes bij vrienden en Pan Bila, culturele uitstapjes,.....
Het project loopt ook nog altijd steeds goed. Deze maand ben ik begonnen aan een heleboel nieuwe activiteiten. Ik ben onderandere begonnen met het uitkiezen van 30 kinderen van 6 jaar die gratis naar de Pan Bila school mogen. Heel wat werk! Eerst en vooral moet ik de families één voor één interviewen; hoeveel geld dat ze hebben, aan wat ze het besteden, waar ze wonen, gezinsituatie,... Daarna ga ik hen bezoeken aan huis. Na ongeveer 1 maand, moet ik de 30 armste gezinnen eruit kiezen, die het meeste hulp nodig hebben. Het is een zeer harde opdracht maar zzooo leerrijk en leuk. Ik ben al zoveel 'vreemde' verhalen tegengekomen...bv een man met 4 vrouwen en 16 kinderen (ook wel een zware opdracht om deze gezinsituatie te snappen); of wel kom je ook wel vaker tegen dat een gezin zorgt voor de kinderen van de vaders' broer,...en bovendien is alles in Mooré. Wel een ideaal excuus om eens goed te gaan rondkijken in de arme huisjes en de cultuur beter te kunnen begrijpen.
Ook heb ik mogen meewerken met het project van Nikita en Laura. Zij wouden een speelzaaltje maken in het grote hospitaal van Ouagadougou. Na heel wat overleg hebben ze groen licht gekregen van de hoofdverpleegster om een zaaltje te gebruiken in de afdeling van Le CREN; hier zitten de kindjes die een langere tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor bijvoorbeeld ondervoeding ( Zeer zielig!!). Vorige week zijn we verf gaan kopen en eraan begonnen! Leuke kleuren gebruikt, tekeningen gemaakt en daarna speelgoed gaan kopen. Het zaaltje is GEWELDIG en de moeders waren ook zeer blij! De officieele opening was een succes...nu hopen dat het project lukt (want je zou ervan verschieten hoeveel goede projecten hier mislukken). Binnen een maandje ga ik zeker nog eens kijken, maar ik heb er goed oog in...
Ook zijn er vrijwilligers van Leuven die in Mali zitten een weekendje afgekomen... Het was super. Met 3 brommekes zijn we naar de zoo van de president gereden (zo'n 1u 30 van Ouaga)... leeuwen, struisvogels, nijlpaarden,...in de mooie natuur van Afrika. Wat wil je nog meer?
Gisteren was het ook wel één van mijn top momenten. Gaan zwemmen met de jongens! Jawel! Samen met Nikita, Michael en Laura hebben we de jongens van mijn project getrakteerd in een dagje uit aan het zwembad van de amerikaanse ambassade. Het was een hele onderneming. Ten eerste heb ik toestemming moeten vragen aan het zwembad, dan ben ik zwembroekjes gaan zoeken en ten slotte heb ik ze met VEEL zeep 3 keer gewassen voor dat ze mee mochten. Maar je moest ze is zien!!! Zo fier, zo blij. De avond voordien had ik het hun verteld, hun blijdschap was niet te stoppen. Ze zijn direct begonnen aan het wassen van hun mooiste kleren, en de volgende ochtend stonden ze voor mijn deur klaar om 6uur s'ochtends. AUW! Om 9u was het zover... voor alle jongens was het de eerste keer zwemmen. Wel tientallen vragen hebben ze gesteld. Toen we aankwamen stonden ze 10 minuten stokstijf te kijken naar het water... en ééntje vroeg zelfs mijn fototoestel om het water te fotograferen (om later te kunnen tonen aan zijn familie). Zo schattig! Na 15 minuutjes waterwenning waren ze niet meer te stoppen, een paar gingen direct al in het diep, andere gingen duiken en andere namen veilig de zwemband mee... het was een dag om nooit te vergeten,...en ik denk zeker ook niet voor hen...
Deze zondag worden 6 meisjes van mijn project gedoopt. Ze hebben zich bekeerd tot protestanten...een groot evenement want al reeds een week zijn ze bezig met hun kapsel EN natuurlijk wordt het 'doopbad' gebouwd (met een week vertraging).
Binnenkort (na mijn stage) vertrek ik naar Mali voor een paar dagjes. Volgens de vele gidsen en reizigers,...de mooiste streek van West-Afrika (en de foto's bewijzen geen tegendeel :-) Ik ben is benieuwd...
Voila, bij deze terug een hele update. Tot zeer binnenkort!
Dikke kus
Julie
Het is zo'n 6 weken geleden,...6 weken die ultra vermoeiend waren, zeer intens, veel pech gehad...MAAR ZO DE MOEITE! De velen ups and downs van deze afgelopen weken kan mijn enthousiasme over deze stage niet onderdrukken... het is zo geweldig. Alleen al bij het gedacht dat ik binnen 7 weken deze plaats moet verlaten, maakt me misselijk en triest...maar wie weet wat me daarna nog allemaal te wachten staat ;-).
Maar goed, wat wil ik jullie nog allemaal vertellen? Oh ja, misschien eerst de 10 tallen 'pechs'...
Het is niet te geloven, maar ALLES gaat hier kappot. Al mijn kleren zijn gescheurd, spelletjes stuk, elke week breekt er wel iets aan de brommer (platte band in middle of nowhere, licht gesprongen,...), gsm batterij kappot,....en ten slotte MIJN COMPUTER! Wat een ramp,...vindt hier maar iemand om zo'n ding te maken en bovendien stonden al mijn foto's, films en documenten erop. Gelukkig heb ik nog wat kenissen in de internationale school die me kunnen helpen....en waarschijnlijk krijg ik hem wel terug aan de praat (met al mijn gegevens). Let's hope!!!
Ook de diefstallen zijn nog niet gestopt. Deze keer heeft hij toegeslagen overdag en heeft hij mijn geld uit mijn portefeuille gestolen... We hebben nu wel een goede vermoeden wie het is...betrappen is nu de boodschap (wss met vals geld)!
Ook vorig weekend heeft het noodlot weer zwaar toegeslagen. Eén van mijn geliefde pupies is verdwenen! Zeer vreemd, hij verlaat de koer bijna nooit. Na uren zoeken, samen met de jongens, nog steeds niks gevonden. De kans is zeer groot dat hij is opgegeten door de dorpelingen... De mensen hier kunnen namelijk nooit vlees eten,....vlees is zeer kostbaar voor hun,...en als ze dan zo'n hondje zien verdwalen...gooien zij die maar al te graag in de kookpot. Begrijp me niet verkeerd....ik vind dit verschrikkelijk, maar als je de mensen hier op straat ziet, kun je het misschien nog begrijpen.
Maar anderzijds waren er ook VELE zalige momenten hier in Burkina! De vele slaappartijen, etentjes, feestjes bij vrienden en Pan Bila, culturele uitstapjes,.....
Het project loopt ook nog altijd steeds goed. Deze maand ben ik begonnen aan een heleboel nieuwe activiteiten. Ik ben onderandere begonnen met het uitkiezen van 30 kinderen van 6 jaar die gratis naar de Pan Bila school mogen. Heel wat werk! Eerst en vooral moet ik de families één voor één interviewen; hoeveel geld dat ze hebben, aan wat ze het besteden, waar ze wonen, gezinsituatie,... Daarna ga ik hen bezoeken aan huis. Na ongeveer 1 maand, moet ik de 30 armste gezinnen eruit kiezen, die het meeste hulp nodig hebben. Het is een zeer harde opdracht maar zzooo leerrijk en leuk. Ik ben al zoveel 'vreemde' verhalen tegengekomen...bv een man met 4 vrouwen en 16 kinderen (ook wel een zware opdracht om deze gezinsituatie te snappen); of wel kom je ook wel vaker tegen dat een gezin zorgt voor de kinderen van de vaders' broer,...en bovendien is alles in Mooré. Wel een ideaal excuus om eens goed te gaan rondkijken in de arme huisjes en de cultuur beter te kunnen begrijpen.
Ook heb ik mogen meewerken met het project van Nikita en Laura. Zij wouden een speelzaaltje maken in het grote hospitaal van Ouagadougou. Na heel wat overleg hebben ze groen licht gekregen van de hoofdverpleegster om een zaaltje te gebruiken in de afdeling van Le CREN; hier zitten de kindjes die een langere tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor bijvoorbeeld ondervoeding ( Zeer zielig!!). Vorige week zijn we verf gaan kopen en eraan begonnen! Leuke kleuren gebruikt, tekeningen gemaakt en daarna speelgoed gaan kopen. Het zaaltje is GEWELDIG en de moeders waren ook zeer blij! De officieele opening was een succes...nu hopen dat het project lukt (want je zou ervan verschieten hoeveel goede projecten hier mislukken). Binnen een maandje ga ik zeker nog eens kijken, maar ik heb er goed oog in...
Ook zijn er vrijwilligers van Leuven die in Mali zitten een weekendje afgekomen... Het was super. Met 3 brommekes zijn we naar de zoo van de president gereden (zo'n 1u 30 van Ouaga)... leeuwen, struisvogels, nijlpaarden,...in de mooie natuur van Afrika. Wat wil je nog meer?
Gisteren was het ook wel één van mijn top momenten. Gaan zwemmen met de jongens! Jawel! Samen met Nikita, Michael en Laura hebben we de jongens van mijn project getrakteerd in een dagje uit aan het zwembad van de amerikaanse ambassade. Het was een hele onderneming. Ten eerste heb ik toestemming moeten vragen aan het zwembad, dan ben ik zwembroekjes gaan zoeken en ten slotte heb ik ze met VEEL zeep 3 keer gewassen voor dat ze mee mochten. Maar je moest ze is zien!!! Zo fier, zo blij. De avond voordien had ik het hun verteld, hun blijdschap was niet te stoppen. Ze zijn direct begonnen aan het wassen van hun mooiste kleren, en de volgende ochtend stonden ze voor mijn deur klaar om 6uur s'ochtends. AUW! Om 9u was het zover... voor alle jongens was het de eerste keer zwemmen. Wel tientallen vragen hebben ze gesteld. Toen we aankwamen stonden ze 10 minuten stokstijf te kijken naar het water... en ééntje vroeg zelfs mijn fototoestel om het water te fotograferen (om later te kunnen tonen aan zijn familie). Zo schattig! Na 15 minuutjes waterwenning waren ze niet meer te stoppen, een paar gingen direct al in het diep, andere gingen duiken en andere namen veilig de zwemband mee... het was een dag om nooit te vergeten,...en ik denk zeker ook niet voor hen...
Deze zondag worden 6 meisjes van mijn project gedoopt. Ze hebben zich bekeerd tot protestanten...een groot evenement want al reeds een week zijn ze bezig met hun kapsel EN natuurlijk wordt het 'doopbad' gebouwd (met een week vertraging).
Binnenkort (na mijn stage) vertrek ik naar Mali voor een paar dagjes. Volgens de vele gidsen en reizigers,...de mooiste streek van West-Afrika (en de foto's bewijzen geen tegendeel :-) Ik ben is benieuwd...
Voila, bij deze terug een hele update. Tot zeer binnenkort!
Dikke kus
Julie
Abonneren op:
Posts (Atom)