zaterdag 30 januari 2010

Burkina heeft mijn hart gestolen
















Na drie weken in Burkina faso staat mijn besluit al vast: Burkina is the place to be! Wat een mooi land, wat een lieve mensen, wat een mooie cultuur.... maar officieel het derde armste land ter wereld. Het is zo anders dan europa, india, thailand of marokko, .... maar kijk je een beetje dichter, dan zie je natuurlijk ook een heleboel gelijkenissen. Super om alles te kunnen observeren...
Deze afgelopen drie weken waren voor mij zeer intens maar oh zo de moeite en leerrijk. Steeds weer sta ik er van versteld hoe leuk ik het wel niet vind om nieuwe culturen te leren kennen, levenswijzes, mensen,....het is echt genieten.

Maar first things first, ik heb jullie nog niks verteld over mijn stage of waar ik verblijf.

Ik woon namelijk in een klein arm wijkje (Nioko 2) naast ougadougou, de hoofdstad van Burkina. Een doolhof van kleine aarde straatjes met kleine (ruine) huisjes waar veel mensen wonen. Ik zelf woon op het Pan Bila project, midden in de wijk, samen met vijftien verstoten burkanese vrouwen met hun babies, 9 staatkinderen, twee puppies (Leki en leika), reuze schildpad (Arthur), uil en twee andere vrijwilligers. Een gezellig klein hutje is mijn kamer voor de volgende 5 maanden. De hutjes zijn natuurlijk zeer basic,...maar je staat er van versteld hoe rap je daaraan went. Water bijvoorbeeld moeten we telkens gaan pompen (voor te kunnen douchen, afwassen, koken,...) en elekticiteit kunnen we drie maal per week opwekken met de generator... Gevolg, na 18u zijn mijn pillamp, de sterren en de maan mijn beste maatjes ;-)

Maar anderzijds heb je als rijke westerling natuurlijk de mogelijkheid om je luxe een beetje zelf te maken...heerlijk vers fruit gaan halen op de markt, elke dag vers brood, lekker gaan eten in de typische (of zelfs westerse) restaurantjes, zwemmen op de Amerikaanse ambassade, of naar het stad centrum gaan waar zelfs (voor een iets duurdere prijs als bij ons) westerse producten te verkrijgen zijn. En dankzij Daan en Petra (twee vorige vrijwilligers, die ik zeer hard ga missen ;-) ) heb ik nu ook een brommerke!!!

Jammer genoeg is die luxe niet voor iedereen hier weggelegd en is de realiteit bitter hard. Velen gezinnen moeten rondkomen met 1 euro per dag of zelfs veel minder. En zelfs hier is daar niet mee te leven. Het is hier zeer droog en water kost veel. Maar ook voedsel of onderwijs is super duur voor de burkinezen (mistens 60 euro/jaar). Vaak kan maar 1 kind per gezin naar school gaan, waardoor het analphabetisme zeer groot is. En hoe kan een land zoals burkina uit de armoede geraken als 70% van de mensen niet kunnen lezen, schrijven of rekenen??
Mijn zwaarste cultuurshock vond vorige week zondag plaats... in een arm wijkje (sabou) een uurtje vandaan, hadden families zelfs geen geld om water te gaan pompen en moesten dus zelf een meters diepe put graven om een paar druppeltjes water te bemachtigen.....HART verscheurend!!! Geen water = geen leven en hier worden 1000den families elke dag mee geconfronteerd.
Anderzijds heb ik wel de indruk dat mensen hier weten hoe ze moeten omgaan met deze armoede, velen proberen er het beste van te maken (en kinderen zullen ze er zeker niet voor laten (ook al heb ik hier mijn twijfels over)).

Pan Bila/techas is onstaan in 1996 onderleiding van Noel en manja. Samen met hun gezin zijn ze naar Ouagadougou gekomen om mee te vechten tegen de dagelijkse armoede. Na 14 jaar hard zwoegen hebben ze al heel veel bereikt! Het zijn super lieve mensen, ook Nathanja hun dochter en Fred hun schoonzoon werken mee.
- een centrum opgericht om verstoten zwangere vrouwen te helpen en terug te reintegreren in hun familie. Gisteren is er trouwens een kindje geboren!!!! Ben ze deze middag gaan bezoeken, een flink zoontje. Maar zoals altijd zijn de omstandigheden volgens westerse normen zeer shockerend.... Wanneer de weeën begonnen, heeft het nog een hele tijd geduurd voor we ze naar het ziekenhuis kregen (stel je voor bij ons!!!) Daar heeft ze nog een hele poos moeten wachten tussen al de andere vrouwen. Geneba (een ander meisje van Pan Bila) was mee om verpleegster te spelen (zeer gewoon hier). De geboorte gebeurd natuurlijk zonder verdoving en pijn doen moet het ,...en als ze geluk hebben worden ze soms verdooft met een tas koffie.Wanneer het kindje geboren was, bleek dat hij adem problemen had...operatie moest zodus snel gebeuren...MAAR eerst betalen! Dus ethienne heeft nog zeer snel bij ons geld moeten gaan halen om alles vlot te laten gebeuren.
Maar wat als de moeder niet bij ons was geraakt, nu nog op straat was, of in een verlaten dorpje had gewoond????...dan was het kindje of zelfs de moeder gestorven.

- Een Pan Bila school opgericht. Een lagere school hier in de beurt. Waar het verboden is om kindjes te slaan (gelukkig maar!). In de eerste week heb ik wat spelletjes gedaan met een klasje, GEWELDIG!!! Ook hebben we, in samenwerking met een ander belgisch project, meegeholpen met een medisch onderzoek op school. Ogen, gewicht, urine,...testen, kijken of kids ondervoed zijn , malaria hadden, en de juiste pilletjes meegeven...

- Het CAP programma!! Hieraan werk ik ook aan mee. 300 gekozen armen gezinnen worden vanuit dit programma ondersteund. Ze krijgen per twee maanden een groot pakket basis voedsel op voorwaarde dat hun kind naar school gaat. (Onderwijs wordt ook voor het kind betaald) . Normaal gezien gaan alleen jongens naar school, maar met het CAP project, worden vooral meisjes aanvaard.

- Microkredieten: Mijn voornamelijke stage!!! Heerlijk! Madame Kauda (een zeer lieve Burkanese vrouw) is mijn begeleider en tolk ;-) (want van dat Mooré taaltje begrijp ik nog niet zo veel). In het kort uitgelegd zijn er twee fasen.
Fase 1 heeft te maken met KLEREN. Kleren die werden opgestuurd met container vanuit belgie worden hier verkocht onder vorm van een krediet, de vrouwen kunnen dit verder verkopen met winst en dan later de kleren terug betalen..zo leren ze dat ze moeten terug betalen (Niet altijd gemakkelijk!!! De cultuur leert hen namelijk dat mensen die geld hebben moeten GEVEN aan de armeren en terugbetalen zijn ze hier dus niet gewoon).
Wat ik hier heb uit geleerd is: kleren inzamellen is goed MAAARRRRR aub geen kapotte , vuile of vuile witte kleren. Niemand wilt zoiets dragen en het kost veel geld om te transporteren!

Fase 2 : vrouwen kunnen geld lenen op krediet en om de twee weken een deel terug betalen. Sociale controle is hier troef...vrouwen controlleren elkaar, en staan voor elkaar borg. Samen met Madame kauda ga ik dan soms op familie bezoek, om te kijken wat ze met het geld doen , ze raad geven en hun proces opvolgen. Echt geweldig om in die kleine huisjes te gaan kijken. Maar het blijft voor mij nog altijd een raadsel hoe deze vrouwen kunnen winst maken met hun kleine handeltjes. Winst marges zijn zo verschrikkelijk klein....en velen kunnen niet rekenen.... en toch betalen ze allemaal terug en zijn zeer dankbaar voor de kans die ze hebben gekregen. Ik ben al gaan kijken naar een kleren verkoopster, landbouwster, varkenkweekster, kok bouili,.... hier wil ik zeker in verder gaan.

-Elke vrijdag is het CHARITTY restaurant. Lekkere steak met frietjes kun je dan bij ons komen eten. Velen westerlingen komen dan en is een goede bron van inkomen. Hier werk ik ook aan mee... ook ga ik proberen manieren te vinden om de vrouwen op het project iets te laten bij verdienen om bv iets te verkopen in de wijk....Niet gemakkelijk als iedereen in het algemeen arm is. Nu maken ze al zakjes, popjes en siinds vorige week zijn we begonnen met massagelessen...zeer grappig (en soms pijnlijk ;-) )

AAAAmmmmmaaaiiiiii al zoveel verteld en nog zo veel te vertellen!!!!

Ik ben blij dat de basis ongeveer geschreven is, en dat ik nu wat luchtere kortere verhaaltjes op de blog kan zetten.... foto's komen zeker nog!

Nu moet ik naar een dansvoorstelling in midden van de stad. Ik ben is benieuwd...

Diikkkeee kuussssss en Greetzz to everyone

XXXX

1 opmerking:

  1. Hallo Julie,

    Ik heb zonet het hele relaas gelezen en wat je daar beleeft klinkt prachtig en zo verrijkend Knap van je dat je deze uitdaging aanneemt. Ik zou zeggen veel succes met je projecten en geniet ervan. Dat zonnetje maakt me wel jaloers ;), hier is het regen, sneeuw, ijs.

    Groetjes,

    Yannick

    BeantwoordenVerwijderen